Dar życia

         

W środę 18 września uczniowie klas biologiczno-chemicznych mieli okazję uczestniczyć w spotkaniu z panem Markiem Bregułą i przedstawicielkami Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu. Pan Marek Breguła – mieszkaniec Tarnowskich Gór – jako pierwszy pacjent w Polsce przeszedł przed 12 laty udaną operację przeszczepu płuc i serca. Z uczestnikami spotkania podzielił się historią swojego życia. Daną mu „drugą szansę” traktuje jako zobowiązanie, dlatego angażuje się w działalność społeczną. Jest na przykład pomysłodawcą i organizatorem corocznych imprez Tarnogórskiego Integracyjnego Pikniku Rowerowego Osób Niepełnosprawnych. Przedstawicielki Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu przedstawiły biologiczne, medyczne, prawne i etyczne aspekty transplantologii. Dowiedzieliśmy się, że nerki, serce, płuca, wątrobę, trzustkę, jelito i rogówkę można pobrać od osoby zmarłej, kiedy zostały już wyczerpane wszystkie możliwości leczenia i u której stwierdzono komisyjnie śmierć mózgu. Ustanie krążenia krwi w mózgu powoduje nieodwracalne jego uszkodzenie i chociaż przy pomocy aparatury można przez pewien czas utrzymać czynności serca i oddychania, co stwarza pozory życia, wiadomo, że człowiek nie żyje. U takich osób komisja lekarska złożona z trzech lekarzy, w tym co najmniej jednego specjalisty w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii oraz jednego specjalisty w dziedzinie neurologii lub neurochirurgii, po przeprowadzeniu serii badań stwierdza śmierć mózgu w celu odłączenia od aparatury wentylującej. Pozostaje wtedy tylko kilka godzin, aby upewnić się co do woli zmarłego dotyczącej oddania tkanek i narządów po śmierci. Jeśli zmarły pozostawił pisemny zapis dotyczący jego woli odnośnie pobrania narządów po śmierci, lekarze respektują jego decyzje.

 

Zgodnie z ustawą pobrania komórek, tkanek i narządów można dokonać, jeżeli osoba zmarła nie wyraziła za życia sprzeciwu. Sprzeciw należy złożyć osobiście lub listownie w Centralnym Rejestrze Sprzeciwów. Moc prawną ma również noszone przy sobie własnoręcznie podpisane oświadczenie lub oświadczenie ustne złożone w obecności dwóch świadków. Osoba wyrażająca zgodę na oddanie po śmierci swoich tkanek i narządów do przeszczepienia dla ratowania życia i przywracania zdrowia ludziom chorym może także nosić przy sobie własnoręcznie podpisane oświadczenie woli. Takie oświadczenie ma charakter informacyjny i nie zwalnia lekarza z obowiązku sprawdzenia w Centralnym Rejestrze Sprzeciwów, czy osoba ta nie wyraziła sprzeciwu. Bliscy mogą potwierdzić opinię zmarłego na temat pobrania narządów, jeśli ją znają. Pobranie narządów do przeszczepienia jest operacją chirurgiczną, w czasie której ciało dawcy traktowane jest z należytym szacunkiem. Chorzy, którym dokonano przeszczepienia, zwykle nie poznają nazwiska dawcy, który uratował im życie, ponieważ dar narządów od zmarłego jest anonimowy. Po udanym przeszczepieniu narządów pacjenci mogą prowadzić normalne życie, kontynuować naukę, podjąć pracę. Wyniki transplantacji narządów i tkanek w naszym kraju nie różnią się od wyników uzyskiwanych przez inne ośrodki europejskie. Przeszczepianie jest skomplikowaną procedurą, angażującą wielu wysokiej klasy specjalistów. Pokątne przeszczepianie narządów jest niemożliwe. Pobrane narządy rozdzielane są zgodnie z kryteriami medycznymi. Ich losy, od pobrania aż do przeszczepienia, znajdują się pod kontrolą upoważnionych ośrodków. Ustawa Transplantacyjna penalizuje wszelkie próby komercjalizacji przeszczepienia narządów w Polsce.

 

 

27 września 2013 roku o godz. 13.00 rozpocznie się w Tarnogórskim Centrum Kultury konferencja edukacyjna dotycząca transplantologii. Wśród wykładowców m.in. prof. dr hab. Marian Zembala. Wstęp wolny.

         

 

 

Kategoria: Artykuł