ORIENTUJ SIĘ

         

Biegi na orientację to dla wielu osób to poważna dyscyplina sportowa. Odbywają się liczne zawody w kraju i za granicą. Wiele jest stron internetowych poświęconych biegom. Można uzyskać tą drogą informacje o samej idei biegów, wyjaśnienia, na czym polegają oraz terminarz zawodów i różnorodne porady. M.in. strona http://www.orientpark.pl opisuje zasady biegów : „Bieg na orientację (BnO, ang. orienteering) – olimpijska dyscyplina sportowa (choć nie wpisana do programu igrzysk olimpijskich), w której zawodnik posługując się mapą i kompasem ma za zadanie w jak najkrótszym czasie przebiec określoną trasę wyznaczoną w terenie (zazwyczaj jest to las) przez punkty kontrolne. Przebieg pomiędzy punktami kontrolnymi jest dowolny i właśnie wybór wariantu przebiegu stanowi istotę biegu na orientację.Warunkiem sklasyfikowania uczestnika zawodów jest potwierdzenie w zadanej kolejności wszystkich punktów kontrolnych. Sprawdzanie obecności na danym punkcie kontrolnym odbywa się standardowo za pomocą karty startowej lub zapisywana jest na specjalnym chipie. Zawodnicy startują do biegu zazwyczaj w odstępie czasowym (start interwałowy) 1-3 minut, indywidualnie, według wcześniej ustalonej kolejności. W momencie startu otrzymują mapy, wykonane przeważnie w skali 1:10 000 lub 1:15 000, rzadziej 1:7500, a w biegu sprinterskim przeważnie w skali 1:4000 lub 1:5000. W Polsce organem kierującym działaniami związanymi z orientacją sportową

 

jest Polski Związek Orientacji Sportowej (PZOS), a międzynarodowym organem jest International Orienteering Federation (IOF) Ze względu na długość trasy wyróżnia się następujące typy biegów na orientację: sprint, bieg średniodystansowy i bieg klasyczny. Szybkie i widowiskowe zawody sprinterskie pozwalają na zainteresowanie nimi wielu ludzi, gdyż areną zawodów zazwyczaj jest park bądź tereny zurbanizowane. Mapa jest zwykle w skali 1:5000 lub 1:4000. Długość trasy uzależniona jest od kategorii wiekowej. Budowniczy tras musi tak ułożyć trasę aby zwycięzcy biegali w granicach 12-15 minut. Bieg średniodystansowy (IOF: ang. middle) wymaga szybkiej i dokładnej orientacji w terenie. Nawet małe błędy mogą być decydujące. Mapy są tu w skali 1:7500 i 1:10000. Długość trasy uzależniona jest od skali trudności terenu i kategorii wiekowej. Budowniczy tras musi tak ją ułożyć, aby zwycięzcy biegali w granicach 30-35 minut (seniorzy) lub 20-30 minut (pozostałe kategorie wiekowe). Bieg klasyczny (IOF: ang. long) sprawdza wszystkie techniki orientacji w podobnym stopniu co prędkość i wytrzymałość fizyczną. Wykorzystuje się mapy w skali 1:10000 lub 1:15000. Długość tras dostosowana jest do kategorii wiekowej i jest tu największa rozpiętość - dla najmłodszych , czyli dzieci do 10 roku życia ok.20 minut (przewidywany czas zwycięzcy), w przypadku seniorów ok. 70 minut.

 

Doskonałej kondycji i trzeźwego myślenia mimo długiego czasu biegu (przewidywany czas zwycięzcy od 80 minut w przypadku juniorek do 150 minut, gdy biegną seniorzy) wymaga bieg długodystansowy (IOF: ang. ultralong). Ze względu na formę biegów wyróżnia się biegi indywidualne, sztafetowe (każdy członek sztafety biegnie wyznaczony odcinek trasy, a kolejne odcinki pokonują bezpośrednio po sobie kolejni zawodnicy sztafety) i drużynowe (podczas których sumuje się czasy lub punktację miejsc zawodników drużyny). Ze względu na porę dnia wyróżnia się biegi dzienne (między wschodem a zachodem słońca), nocne (w naturalnej ciemności tj. 90 minut po zachodzie a 90 minut przed wschodem słońca – w ich trakcie zawodnik porusza się po lesie ze specjalną latarką na głowie, natomiast punkty kontrolne posiadają elementy odblaskowe, które pomagają dostrzec je z większej odległości).

         

 

{rokbox title=|FOTO :: Nasi na Gwarkach| thumb=|images/stories/rokbox/20130918_01_thumb.jpg| text=|foto 1| size=|858 570|}images/stories/rokbox/20130918_01.jpg{/rokbox}

Kategoria: Ciekawostki